İki kariyer yolu arasında sıkışıp kaldım ve gençliğimi boşa harcamaktan korkuyorum

Ben Avrupa’da yaşayan 20 yaşında bir kadınım. Bu, herhangi bir halka açık tartışma forumunda yazdığım ilk sefer ve şu anda bile, başka seçeneğim olmadığını hissettiğim için. Geçen baharda liseden mezun olduğumda (4 yıl oraya gittim) aşırı stresliydim. Gerçekte o kadar çok olay yaşamadım bile ama çok kolay bunalıyorum. Orada geçirdiğim süre beklediğim gibi geçmedi; sanki tüm enerjimi tüketiyordu ve sonlara doğru bundan sonra nerede eğitim almak istediğimi düşünecek zamanım bile olmamıştı. Final notlarım hedeflediğim gibi değildi ve ehliyetim bile yoktu.

Bir çöküşün eşiğindeyken, bir yıl ara vermeye karar verdim. Kendime ehliyetimi alacağımı, notlarımı yükselteceğimi, çalışacağımı ve ne okumak istediğime karar vereceğimi söyledim. Dörtte ikisini başardım. Notlarımı istediğim seviyeye yükselttim ve ne okumak istediğim konusunda daha net bir fikir edindim. Hala ehliyetimi almak için uğraşıyorum ve bir sonraki sabit süreli işimin başlayacağı gelecek aya kadar bekliyorum. Şu ana kadar yüzün üzerinde başvuru göndermeme rağmen, arada sırada yapılan işler dışında sadece bir işim oldu ve bu sadece bir ay sürdü.

Bir yıl ara verdiğim için pişman olmaya başlıyorum. Daha önce hiç bu kadar kaybolmuş hissetmemiştim. Sıkışmak. Arkadaşlarımın neredeyse tamamı zaten hayatlarında ilerleme kaydetti; kendi başlarına yaşıyorlar, ilişkiler içindeler, ya okuyorlar ya da çalışıyorlar (ya da her ikisi), ne istediklerini biliyorlar ve gerçekten de bunun için hatırı sayılır miktarda emek veriyorlar. Ve işte buradayım, sürükleniyorum, sonunda ilerleme fırsatı bulduğumda yanlış karar vereceğimden korkuyorum.

Sonunda ulaştığım kariyer yolları kendi ülkemde avukat olmak ya da bir AB yetkilisi olarak çalışmaktı. Her ikisi de bana çekici geliyor ama farklı sebeplerden dolayı. Her zaman uzun vadede Orta Avrupa’ya taşınmayı ve oradan çalışmayı istemiştim ve AB bunun için mükemmele yakın görünüyor. İklim ve çevre koruma veya güvenlik gibi konularda çalışmak ve çalışmalarımla gerçekten bir etki yaratmak isterim.

Öte yandan hukuk beni pek ilgilendirmiyor ama verimsiz geçen bir yılın ardından aileme bir konuda iyi olduğumu göstermek isterdim. Ayrıca, ben hırslıyım ve hukuk fakültesine girme ve orada başarılı olma fikri başlı başına motive edici, çünkü bu alan toplumda ne kadar saygı görüyor.

Ayrıca çocukluğumun hayalini kurduğum kariyerlerden biri olan ve kendi tarzında bana yapışan yazar olma dürtüm de var. Benim endişelendiğim şey bu kariyerlerden herhangi birinin buna yer bırakıp bırakmayacağı. İşimin sırf zorlu olduğu için yaratıcı tutkularımı sınırlamasına izin vermeyeceğim; Her ikisine de yeterli zamanım olmasını istiyorum.

Şu anda iki seçeneğim var:

1. Açık üniversite yolu ile hukuk fakültesi.

Bu, ben içeri girene kadar 1-2 yıl sürebilir. Kendimi tamamen çalışmaya adamam gerekir (ve yıllarımı bunun dışında hiçbir şey yapmadan geçirmekten korkuyorum.)

2. Sosyal bilimler → AB kariyeri.

Muhtemelen bu yıl bir üniversitenin sosyal bilgiler programına girecektim. Daha sonra başka bir şehre taşınabilir, yaklaşık beş yıl eğitim alabilir ve ardından AB’ye üye olmayı hedefleyebilirim.

Benim için sorun hukuk fakültesine girmek için harcayacağı çalışma değil, harcayacağı zaman. Artık gençliğimi, yıllarca, her gün, her gün oturup çalışarak harcayacağım düşüncesi beni oldukça dehşete düşürüyor. Sonunda istediğim üniversiteye girdiğimde, barlardaki öğrenci etkinliklerine saldırmak için çok yaşlı olacağımdan ve daha kolay, daha doğrudan yolu daha önce seçmediğim için pişman olacağımdan korkuyorum.

Yani şunu soruyorum: Üniversite deneyimi gerçekten insanların söylediği kadar benzersiz mi? Üniversiteye sonradan başladıysanız pişman oldunuz mu? Ve eğer benim yerimde olsaydın, neye vakit ayırmaya değer olduğunu düşünürdün?

Bunun yabancılara sorulacak büyük bir karar olduğunu biliyorum, ancak yanlış seçim yapma korkusu gerçekten çok büyük. Herhangi bir tavsiye veya bakış açısı çok şey ifade eder.