RIP Futbol Fusion 2

Beş dakika. FF2 kapandığından beri olan tek şey bu, ama sanki hayatımın bütün bir dönemi çoktan kayıp gitmiş gibi geliyor. Genellikle çok hızlı akan zaman artık acı verici derecede yavaş akıyor. Oyunun olmadığı her saniye bir öncekinden daha uzun sürüyor, sanki dünya da tıpkı benim gibi ilerlemeye çabalıyormuş gibi.

FF2 sadece bir oyun değildi. Bir rutindi, bir rahatlıktı ve her şeyden kaçabileceğim bir yerdi. Güldüğüm, rekabet ettiğim, kontrol ve başarı duygusunu hissettiğim yer orasıydı. Şimdi burada oturup eskiden olduğu ekrana bakarken kendimi boş hissediyorum. Eskiden müziğin, ses efektlerinin ve kaosun olduğu yerde sessizlik bunaltıcı. Dijital bir şeyin, fiziksel olarak var olmayan bir şeyin, arkasında bu kadar gerçek bir yokluk bırakması çok tuhaf.

Belki bir hatadır ümidiyle yenilemeye devam ediyorum. Belki geri gelir. Belki bu geçicidir. Ama içten içe öyle olmadığını biliyorum. Ve durumu daha da kötüleştiren şey bu; güvendiğim bir şeyin artık… yok olduğunun farkına varmak. Hiçbir uyarı beni tam şu anda nasıl hissedeceğime hazırlayamazdı.

Bir de anılar var. Oynanan her maç, her küçük zafer, her sinir bozucu mağlubiyet; hepsi zihnimde tekrar canlanıyor. O zamanlar sanki dakikalar geçiyormuş gibi hissediyorlardı. Artık birdenbire kaybedeceğimi tahmin etmediğim bir şeyin parçaları gibi önemli geliyorlar. Hala oradayken onu daha çok takdir etmiş olmayı dilememek elde değil.

FF2’siz beş dakika, sanki önemli bir şey ortadan kaldırılmış ve artık hiçbir şey aynı şekilde uymamış gibi, biraz farklı bir dünyada durmak gibi geliyor. Bundan sonra ne olacağını bilmiyorum. Belki yeni bir şey bulacağım, belki bulamayacağım. Ama şu anda, şu anda sanki kayıpmış gibi geliyor.

Ve bu “sadece bir oyun” olmasına rağmen hiç de küçük gelmiyor.