UFC 5 yüzünden boşanıyorum *Yeniden Yükle*

Moderatörler son hikaye zamanımı sildi, bu yüzden eğer hala izin verilmiyorsa tekrar yayınlamayacağım! Ancak televizyonumu bozduktan sonra olanları takip etmemi isteyen mesajlar almaya devam ediyorum. Çünkü insanların bildiğinden çok daha fazlası oldu – İşte hikaye bu;

Bunun neye dönüştüğüne gerçekten inanamıyorum.

Normal bir dövüş için EA Sports UFC 5’e yükledim. Sıradan bir akşam. Normal zihniyet.

Sonra bu adam önce beni perçinledi.

Ve her şeyin ters gittiği yer burası.

Çünkü olay gerçekleştiği an, anında, volkanik, kontrol edilemeyen bir öfke hissettim. Rahatsızlık değil. Hayal kırıklığı değil. Saf, patlayıcı ne yaptı da ben sadece öfkeye tanık oldum.

Hemen ayağa kalktım.

“CİDDİ MİSİNİZ??”

Bir sonraki adımda sanki arkamdan perçinlemeyi o ayarlamış gibi o lanet televizyona yumruk atmaya başladım.

Tek yumruk da olmadı, ah hayır, sallamaya devam ettim. Her vuruş kafamda tekrarlanan aynı düşünceyle körükleniyordu:

Az önce kendi evimde tacize uğradım.

Benim çatımın altında.

Benim konsolumda.

Elektriğimde.

Kabul edilemez.

Ve sonra elbette. Mükemmel zamanlama, kahrolası karım içeri giriyor.

Donuyor.

Öfkemin ortasındayım, tempo tutuyorum, küfür ediyorum, sanki oyunun son 10 saniyesini tersine çevirmesi için onu korkutmaya çalışıyormuşum gibi TV karesine yumruk atıyorum.

Sadece bana bakıyor ve şöyle diyor:

“Ne yapıyorsun sen?”

Sanki beş raunt dövüşmüşüm gibi nefes alıyorum ve “İLK BEN PERÇİNLENDİM” diye bağırıyorum.

Durumun ciddiyetini hiç anlayamıyor.

Bunun yerine biraz gerilemeye başladı, gerçekten endişeli görünüyordu, sanki ben bir çeşit arızalı deliye dönüşmüşüm gibi.

Şu an beni tanımadığını söylüyor.

Beni tanıdın mı?

Felaket bir dijital saygısızlığa maruz kaldım ve sorun ben miyim? Neredeyse kendi evimde perçinleme yoluyla mogged. İzin günümde.

Sonra bana vuruyor:

“Bu aslında beni korkutuyor.”

Korkutuyor musun?

Ben fena halde sinirlendim.

Sonradan anladığım kadarıyla tam bir çığlık atan bir maçın içindeyiz:

Öfke hakkında bağırıyor

Onur hakkında bağırıyorum

Televizyon hakkında bağırıyor

Lanet perçinleme hakkında bağırıyorum.

Daha sonra hızla artıyor.

Artık bunu yapamayacağını söylüyor

Ve ben daha ne olduğunu tam olarak anlayamadan, yatak odasında kıyafetlerini bir çantaya atıyor.

Gerçek çantalar. Fermuar sesleri. Çekmece çarpıyor.

Ben hâlâ orada duruyorum ve eğer ilk önce ben perçinlenmeseydim tüm bu durumun önlenebileceğini çok açık bir şekilde ona açıklamaya çalışıyorum. Böyle bir salaklığa dayanamam. Mogging’i ben yapıyorum. Ben klişe tutkunuyum. Bu kişiliğin beni değiştirdiğini söylüyor. Evliliğimizi mahvetti. Kişilik. Lanet olsun, bu benim. Hangi kişilik? Orada burada beni kandırmaya çalışıyor. Onun tarafını tutuyor.

Görünüşe göre açıklamam “yardımcı olmuyor”

Şimdi toplanmış, gideceğini söylüyor, korktuğunu söylüyor, “artık beni tanımadığını” söylüyor ve benim ne kadar “utanç verici” olduğumu söylüyor çünkü ne zaman arkadaşlarımla ve ailemle dövüş sporları hakkında konuşsak, bir şekilde bu durumdan bahsetmek zorunda kalıyorum, sanki bir tür tuhaf biriymişim gibi.

Hepsi kendi oturma odamda tacize uğradığım için duygusal tepki verdiğim için. Ki bunu yapmadım. Anlamıyor. Yarattığım itibarı anlamıyor. Ben perçinleme tutkunuyum. Ben buradaki en iyi perçinleyiciyim.

Her neyse, ben orada duruyordum, adrenalin hâlâ pompalanıyordu, TV yarı yarıya mahvolmuştu ve bunun rekabetçi saygısızlığa tamamen anlaşılır bir tepki yerine nasıl bir şekilde bir ilişki krizine dönüştüğünü anlamaya çalışıyordum.

Sonuçta UFC 5’teki itibarım daha önemli. Olay bu kadar büyürse yeniden evlenebilirim. Ama bu şekilde perçinlenmek mi? Kendi kahrolası oturma odamda mobbinge uğradım. Bu saçmalık ömür boyu sürer. İnsanlar bu saçmalığı unutmazlar.