Büyük john makinesi

Neden her 100.000 $’lık konuÅŸmacı videosunun Geoff Castellucci’nin “Big Bad John” ÅŸarkısını çaldığını merak ediyorsanız, bunun nedeni bu parçanın temelde bir kovboy hikayesi kılığına girmiÅŸ laboratuvar düzeyinde bir stres testi olmasıdır: Vokal temelleri, subwoofer’larınızı çalışanların kompozisyonu için dosyalayacak kadar düşük düşer (sadece patlama deÄŸil, gerçek perdeyle temiz 30-60 Hz enerji), orta aralık, geçiÅŸ günahları için acımasız bir doÄŸruluk serumudur (200 Hz–2 kHz, burada “sıcak” “çamur” haline gelir ve kötü sürücüler kaz gibi korna çalarsa), geçiÅŸler bir tweeter yalan dedektörüdür (bu tıklamalar/etkiler size mikro dinamikleri, yükselme zamanını ve kubbenizin zil vuruÅŸlarını zımpara kağıdına dönüştürüp dönüştürmediÄŸini gösterir) ve dinamikler, sıkıştırmayı kötü bir peruk gibi ortaya çıkaracak kadar sert sallanır (eÄŸer sistem boÅŸluk boÅŸluÄŸunu saÄŸlayamazsa, kısıldığını duyarsınız). Ãœstelik karışım geniÅŸ olduÄŸundan görüntüleme deneme aÅŸamasındadır; Büyük John, sanki hayalet görüntüye kaynaklanmış gibi tam merkeze kilitlenmeli, oda yankısı yulaf ezmesine bulaÅŸmak yerine etrafında süzülmelidir. Kısacası: bu bir ÅŸarkı deÄŸil; amplifikatörünüze, odanıza ve DSP’nize kibarca “gerçekten zengin misiniz… yoksa sadece gürültülü mü?” diye soran tam kapsamlı bir QA denetimidir.