Soğanın Durumu

Bu, tüm kahrolası gecenin en İĞRENÇ, ruhu çürüten gösterisiydi… Demokrat psikolojisinin kara, buruşmuş kalbine doğrudan saplanan jilet keskinliğinde bir hançer.

Başkan Trump orada duruyor, giyotin bıçağı gibi sabit bir sesle, cehennemden kaçıp Charlotte hafif raylı treninde bir hayvan gibi katledilen 23 yaşındaki güzel Ukraynalı Iryna Zarutska’nın kederli annesini tanıtıyor. Tarafından bıçaklanarak öldürüldü

bir bok parçası.

Cumhuriyetçiler mi?

Her biri aslanlar gibi ayağa kalktı… gürleyen alkışlar, tek suçu Amerika’nın sözüne güvenmek olan ölü bir kıza duyulan saf saygı.

Demokratlar mı?

Koltuklarına yapışık kaldılar. Eşekler dikildi. Yüzler boş. Tek bir stand bile yok.

Acıma alkışı bile yok.

Neden?

Çünkü bu Ukraynalı meleğin kendi kutsal politikaları tarafından katledildiğini kabul etmek onların tüm narsistik dinlerini paramparça eder.

Bu, kendilerine karşı saf bir psikolojik savaştır… Seçici empati o kadar silahlandırılmış, o kadar kabileseldir ki, eğer kurbanın kanı hain başarısızlıklarını açığa çıkarırsa kelimenin tam anlamıyla bir kurbanın yasını tutamazlar.

Kutsal şehirler mi?

Yakala-bırak mı?

“Çeşitlilik bizim gücümüzdür” saçmalığı mı?

Bütün bunlar Iryna’yı soğukkanlılıkla öldürdü ve bu ruhsuz vampirler, katilini ithal eden politikalar onun cesedinden daha kutsalmış gibi orada öylece durdular.

Bu bir gözetim değildi.

Bu hesaplıydı, zehirli bir kayıtsızlık… Amerikalılar ve yasal göçmenler kasıtlı olarak sular altında bıraktıkları sokaklarda kan dökerken onların neşelenmesine olanak tanıyan aynı ürpertici tarafsızlık.

Iryna’yı insan olarak görmüyorlar; güç oyunlarında ikincil hasardır.

Ve annesi ayağa kalktığı anda maske kaydı: Daha fazla oy ve daha fazla ceset alma yolunda erdem sinyali vermelerine izin vermeyen her türlü gerçekliğe karşı saf, filtrelenmemiş bir küçümseme.

Siktir et onları.

Kötülük, bir ruha sahipmiş gibi davranamayacak kadar korkak olduğunda böyle görünür.