Selamlar dostlar, ben 27 yaşındayım

Selamlar dostlar, ben 27 yaşındayım, İstanbul’da yaşıyorum. Bu flood, geçen ay mahalle kuaförüne traş olmaya gidişimle başlayan ve tüm hayatımı alt üst eden olaylar dizisini anlatıyor.
Kuaförün adı “Salon Diamond Luxury Men’s Hair Lounge For Gentlemanz.”
Ama içeride 4 plastik sandalye, 1 aynasız duvar, 1 de 1998 model saç kurutma makinesi vardı.
Kapıdan içeri girdim.
— “Traş olabilir miyim?” dedim.
Berber: “Yok, sadece kaş alıyoruz.”
Dedim “Olur.”
Ne olacak? Kaş alınır, çıkar.
Beni koltuğa oturttu. Elinde ip, sir, makas, ateş, buz, tarak ve bir tane de nazar boncuğu vardı.
İlk hamlede şöyle dedi:
— “Kaşların erkeksi ama içinde biraz… aşk var.”
Durdum. Ne demek şimdi bu?
İkinci hamlede:
— “Kaş çizgin doğuya dönük ama bakışların batıya hasret.”
Baktım, bu iş felsefiye kaçıyor.
Kaşlarımı alırken kulağıma fısıldadı:
— “Sakın direnme, bu mahallede herkes bir gün alınır.”
Ne? Alınmak mı? Nereye?
Kaş işlemi bitti.
Ama kolumdan tuttu:
— “Senin sakallar da hüzünlü.”
“Sakallarım hüzünlü ama ev kiram neşeli,” dedim.
— “Yat aşağı,” dedi.
Bir anda makas değil, duygu işlemeye başladı suratımda.
Sonra geldi masaj faslı.
Sırtıma iki vuruş yaptı.
— “Bu düğümler çocukluğundan kalma,” dedi.
“Senin baban seni hiç övmemiş.”
Ağlamaya başladım.
Berber salonu değil de sanki manevi terapist.
En son cebinden küçük bir defter çıkardı.
Kapakta “Mahalle Sırları” yazıyordu.
Sayfa 3’te şu yazıyordu:
“3 numaralı müşteri: Evli ama apartmandaki Gonca Teyze’den hoşlanıyor.”
Sayfa 4’te benim adım yazıyordu.
Altında şu not:
“Kaşları alındı. Direnişi az. Yakında döner.”
Döner mi? Nereye?
O günden sonra her sabah uyandığımda kapımın önünde bir not oluyor.
— “Bugün sakal günü.”
— “Bugün ense.”
— “Bugün… kalp traşı.”
Ben artık sadece tıraş olmuyorum, törensel arınmalara katılıyorum.
Kuaför beni aldı, başka biri yaptı.
Ve biliyorum…
Bir gün sıra sana da gelecek.