Hayatımla ne yapacağımı bilmiyorum.

Temelde hayatımı boÅŸa harcadım ve ne yapacağımı bilmiyorum. 20’li yaÅŸlarımı bir depresyon durumunda zar zor hayatta kalarak geçirdim, ancak beni destekleyen ve kendimi geleceÄŸe hazırlamadan erken dönem hayatımı tamamen boÅŸa harcamamı saÄŸlayan çok ayrıcalıklı bir konumdaydım. Hayattaki insanların çoÄŸunluÄŸunun benden çok daha zorlandığını ve tüm bu kararları kendim verdiÄŸimi ve hayatın sizin verdiÄŸiniz ÅŸey olduÄŸunu anlıyorum. Kendim için üzülmüyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum ve 26 yaÅŸ tüm hayatımı boÅŸa harcamak için çok genç görünüyor, bu yüzden yardım istiyorum.

2017 yılında lise son sınıfa giriyordum. Bir bakkalda paketleyici olarak çalışıyordum, Midwest kırsalındaki küçük bir okulda not ortalaması 4.0’ın üzerindeydi, NHS öğrenci konseyinin baÅŸkan yardımcısıydım ve spor yapıyordum. Okulda normal derslerden ve aldığım Ä°ngilizceden baÅŸka bir ÅŸeyimiz yoktu. O üçüncü yılda günde 3 kez antrenman yaparak basketbolda ilerlemeye baÅŸladım. YaÅŸadığım merkezdeki eski bir profesyonel, iÅŸ ahlakımı görünce beni ücretsiz eÄŸitmeye baÅŸladı ve hızla ilerlemeye baÅŸladım. Ancak o yaz bana ağırlık kaldırmaya baÅŸladı ve yaklaşık bir ay sonra sabah antrenmanından sonra pek iyi hareket edemeyerek uyandım. DiÅŸlerimi fırçalamak ya da ayakkabılarımı baÄŸlamak için eÄŸilemedim, eÄŸilemedim ya da gergin, destekli bir yürüyüşten daha hızlı hareket edemedim, sonuçta bu, eylül ayına kadar üç ay sürdü. Son senemde hareketlilik sorunlarıyla boÄŸuÅŸtum ama sonunda iyileÅŸtim ve kendimi toparlamak için basketbol oynayan küçük bir okula gittim. O sıralarda bir koç bana Kinesiyolojiye gitmemi söyledi ve büyürken askerlikten baÅŸka bir iÅŸ yapan kimseyi tanımadım ve her zaman okulda bana söyleneni elimden gelenin en iyisi yaptım, bu yüzden Psikoloji alanında yan dal olan biri için onun söylediklerini yaptım. Okulda çok iyiydim ama kondisyon haftasında ağırlık salonunda yoÄŸunluÄŸu artırmaya baÅŸladık. Bundan dolayı tekrar yaralandım ve zar zor hareket edebildim, bu da okulu bırakmama neden oldu. Annemin yanında yaÅŸamaya geldim ve küçük bir okula gittim.

Bu okula geldikten sonra danışmanım Psikolojinin deÄŸersiz olduÄŸunu söylediÄŸi için yan dalımı Ä°ÅŸletme bölümüne deÄŸiÅŸtirdim. Yazın cankurtaranlık yaptım, ardından Tropical Smoothie’de çalışırken diplomama devam ettim. Bu süre zarfında sosyal kaygım gerçekten kötüleÅŸti ve insanlarla konuÅŸamamaya baÅŸladım, bu her zaman uÄŸraÅŸtığım bir sorundu ancak sakatlık ve yeni bir alana taşındıktan sonra daha da arttı. Åžu anda arabamda yemek yiyordum ve toplum içinde kendimi rahatsız hissediyordum. Bir yıl sonra büyük bir kamu kurumuna geçiÅŸ yaparak eÄŸitimime devam ettim. Paradan tasarruf etmek için bir CBD iÅŸletmesinde eklem doldurmada çalıştım. ArkadaÅŸ edinmeye çalıştım ama ne zaman insanların yanında olsam kendimi garip ve rahatsız hissediyordum ve kendimi her zaman yorgun hissediyordum. Bir okul danışmanıyla görüşmeye çalıştım ama bana yardım edemeyeceklerini söylediler. Kovid sırasında okula gitmeyi bıraktım ve para biriktirmek için kapıya vurmaya ve gemiye binmeye baÅŸladım. Bu süre zarfında inanılmaz bir ÅŸekle girdim. Hâlâ kimseyle konuÅŸmuyordum ama hareket edebildim ve enerjimin geri geldiÄŸini hissettim. 2021’in baÅŸlarında spor salonları yeniden açıldığında ilerlemeye çalıştım ve ağırlıklarla kendimi zorlamaya baÅŸladım. Son iki kez yaÅŸananların daha kötü bir versiyonuna yol açıyor. Bundan kurtulmaya çalışırken saÄŸ kalça fleksörümü yırttım. Bu olaydan sonra özel alanım düzgün çalışmayı bıraktı. Bir buçuk yıldan biraz fazla bir süre ereksiyon olamadım ve eÄŸer doruÄŸa ulaşırsam bu çok acı verici bir deneyim olurdu. Doktora gitmem pek iÅŸe yaramadı çünkü bana sadece dinlenmemi ve ibuprofen almamı söylediler.

2021’de okula gitmeye devam ettim ve kadın takımında antrenman oyuncusu olarak çalıştım. Vücudum hala aÄŸrıyor ve aylarca süren esnemeler boyunca sırtım, düzgün bir ÅŸekilde ayakta duramayacak, oturamayacak veya uzanamayacak kadar aÄŸrıyordu ve onu yeniden ayaÄŸa kaldırmak için çabaladım. Tedavi olmaya çalışırken pratisyen hemÅŸirem hipotiroidizmim olduÄŸunu söyledi ve bunun için ilaç tedavisine baÅŸladım. Bu süre zarfında hala insanların yanında kendimi inanılmaz derecede rahatsız hissediyordum ve onlarla etkileÅŸimde bulunmakta zorluk çekiyordum. Yerel bir lokantada benimle buluÅŸacak bir terapist bulmayı baÅŸardım ve nasıl geliÅŸebileceÄŸimi tartıştık. Okulda önce insanları gördüğümde iltifat ederek, ardından sınıftan arabama doÄŸru yürürken rastgele bir kiÅŸi bularak havadan sudan konuÅŸarak konuÅŸma pratiÄŸi yaparak becerilerimi geliÅŸtirmeye çalıştım. Sonunda okulumun gözetim personeliyle konuÅŸarak en fazla pratik yapmayı baÅŸardım. Sonunda bu konularda uzmanlaÅŸtım ama havadan sudan sohbeti asla aÅŸamadım ve bugüne kadar insanlarla konuÅŸtuÄŸumda, önceden hazırlanmış diyalogları olan bir NPC gibiyim.

Kadın takımıyla çalışmaya devam ettim ve onların lisansüstü asistanı olmak ve oradan Operasyon Direktörlüğüne, ardından da koç yardımcılığına ilerlemeye devam etmek üzere hazırlandım. 2022 yılının sonlarında diplomamın son yılına giriyordum ve yeniden saÄŸlığıma kavuÅŸuyordum. Kadınların antrenmanına yardım edebildim ve erkekler takımındaki oyuncuları 1 saniyede yendim. Bir antrenör olacağıma ve her iki takımdaki oyuncuları eÄŸitmeye ve yerel çocukları eÄŸiterek inÅŸaat yapmaya yardımcı olacağıma inanıyordum. Bir kez daha güçlenmeye baÅŸladım ve ağırlık odasında yükselmeye çalıştım. Takımın güç antrenörleriyle çalıştım ve doÄŸru ilerlemeleri takip etmeye dikkat ettim, sonunda bu daha önce olduÄŸu gibi aynı sakatlıklara yol açtı. Bundan kısa bir süre sonra, kadınlarla yaptığım antrenmanda atladıktan sonra yere indim ve aÅŸillerimin neredeyse patlayacağını hissettim. Bu, yaklaşık iki ay boyunca pek iyi yürüyememe neden oldu, ancak takımın menajeri olarak görev yaparken, temelde sadece su alıp ortalığı temizleyerek kendimi rehabilite edebildim. 2023’ün baÅŸlarında son dönemimde antrenman yaparken kaydım ve tamamen orta bölüme düştüm. Bu benim en büyük hatama yol açtı. Yaralanmadan sonra vücudum çok deÄŸiÅŸti. Sol bacağımı kaldıramıyordum, ayak parmaklarımı zar zor hareket ettirebiliyordum, ne zaman saÄŸ ayağımla adım atmaya çalışsam plantar fasya yırtılacakmış gibi hissediyordum. Özel alanım bir kez daha iÅŸlevini yitirdi. Bu sefer ben de düzgün bir ÅŸekilde iÅŸeyemiyordum ve banyomun ıslanmasını önlemek için her gittiÄŸimde havluya ihtiyaç duyuyordum. Yaklaşık bir ay öncesine kadar her gece, ne zaman uzansam sanki birisi testislerimi tutuyor ve büküyormuÅŸ gibi hissediyordum ve bacaklarımda keskin bir aÄŸrı hissediyordum. Bu artık iyi uyuyamamama neden oldu ve bayılana kadar bir pozisyondan diÄŸerine hareket ediyordum.

Bunun benim en büyük hatam olmasının nedeni, dönmek yerine ayrıcalığımın bana hareketsiz kalmama izin vermesi ve kadınlarla yüksek lisans asistanlığı yapana kadar yüksek lisans eÄŸitimini ertelememdi. Tüm bu hikaye boyunca annemin askerlik yardımlarını okulumu desteklemek için kullanabildim ve okula ve markete arabayla gitmek dışında hiçbir ÅŸey yapmadığım için sosyal yardımlarım ve kapı silecekleri yaÅŸamam için yeterliydi. Sakatlıktan sonra faydaların boyutunun düşündüğümden daha fazla olduÄŸunu öğrendim ve mezuniyetimi uzatmama olanak tanıyan bir boÅŸluk buldum. Zaten kinesiyolojiden nefret edecek kadar büyümüştüm çünkü buna devam etmemin nedeni, sigortamın görmeme izin verdiÄŸi NP’nin iÅŸe yaramadığı için vücudumu nasıl düzelteceÄŸimi anlamaktı. Bu yüzden boÅŸluk nedeniyle zamanımı uzatabilecek dersler aradım. Deneyimsel öğrenme onur derslerine ek olarak her ikisinde de baÅŸarılı olan sosyoloji ve psikoloji dersleri aldım. Bunu 2025’e kadar yaptım ama ilerleme kaydedemedim, bu yüzden kinesiyoloji alanında yüksek lisans programıma girmeye karar verdim çünkü yardımlarımın 2026’da tükeneceÄŸini biliyordum ve baÅŸka ne yapacağımı bilmiyordum.

Åžu anda kadınlarla çalışamıyorum ve bir yıllık yüksek lisans programını tamamladım. GeçtiÄŸimiz 6 ay boyunca herhangi bir giriÅŸ seviyesi iÅŸe yüzlerce baÅŸvuru gönderdim, ancak temelde 6 yıldır gerçek bir deneyimim ya da yararlı bir derecem olmadığından hiçbir ÅŸeye yanıt alamadım. Deneyimlerimden dolayı Kinesiyoloji’den nefret ediyorum ve ustaları bitirmek için para ödemenin faydalı olacağını düşünmüyorum.

Garip bir şekilde tüm bu süreç boyunca çalıştığım hocalardan hep iltifatlar aldım. Sınıflarımdaki materyali gerçekten okuyan tek öğrenciden biriyim, muhtemelen çalışmadığım için bu kadar boş zamanım var. Bana her zaman azimli, akıllı ve iyi çalıştığımı söylediler. 2021-2022 yılları arasında terapistim her zaman diğer danışanlarına kıyasla ne kadar uyumlu ve sorumlu olduğumu söylerdi. Takımın antrenör kadrosu benim yanımda olmayı seviyordu. Ne zaman insanlara toplum içinde rahatsız olma konusunda açılmaya çalışsam, her zaman tanıdıkları en dışa dönük ve neşeli insanlardan biri olduğumu söylüyorlar. Bir siyaset profesörü, sınıfında yazdığım araştırma makalelerinden sonra yüksek öğrenime gitmemi önerdi. Lisansüstü okuldaki spor psikolojisi profesörüm mükemmel bir öğrenci olduğumu ve iyi olacağımı çünkü azimli olduğumu söyledi.

Bütün bunlar söyleniyor ki yakında 26 yaşıma gireceÄŸim ve hayatımla ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok. 20’li yaÅŸlarımda ne keyif aldım ne deneyimler edindim, ne iÅŸ deneyimi biriktirdim ne de para biriktirdim (~5000). Herhangi bir ilgi alanım veya hobim yok. Bu çile boyunca boÅŸ zamanlarımda, zaman kaybetmemek konusunda çok disiplinliydim, hahaha, yazdığım gibi bu da pek verimli olmadı. Okulda bulunduÄŸum süre boyunca kimseyle romantik bir iliÅŸkim olmadı, sosyal medyam yok, video oyunları oynamadım, televizyon izlemedim ya da oturup sigara içmedim. Okudum, giriÅŸ seviyesine kadar kendi kendime tasarım, premierpro ve SQL öğrettim, özel olimpiyatlarda gönüllü oldum ve yeterli hizmet alamayan ilkokullarda çocuklara kitap okudum ve aldığım farklı araÅŸtırma derslerinden çok iyi derecede baÅŸarılı olduÄŸumu biliyorum.

Hayatım boyunca bana söyleneni yaptım ve üniversiteye gittiğimde kimse bana ne yapacağımı söylemedi ve ben de en az dirençle karşılaşan yolda tökezledim. Son iki haftadır kötü bir gidişat içerisindeydim ve ne uyudum ne de yemek yedim. Kelimenin tam anlamıyla yapabileceğim her şeye başvurarak, gerçekten de, zip işe alma aracı, Glassdoor vb. arasında geziniyorum ve kariyerlere ve derecelere bakarak farklı abonelikler arasında geziniyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum ve kendim için bir gelecek göremiyorum. Herhangi bir işletme diplomasına 50 kredi uzağım ve okulum o okuldaki insanlar için gerçekten iyi stajlar sağlıyor (24-30$/saat). Psikoloji veya sosyoloji diplomasından 6 puan. İki gün önce tanınmış bir sağlık yöneticisi, okul programımızın yöneticisi ve bu sektördeki en üst kurullardan birinin üyesi olan bir profesörle tanıştım. Son iki gün boyunca birkaç saat konuştuk ve bana bir okula gidip MHA (20.000 $) yapabileceğimi ve bu alanda çalışabileceğimi söyledi. Tavsiye almak ve özgeçmişim üzerinde çalışmak için okulumun kariyer kaynakları ofisine gittim ve oradaki adam bana bunu yaparsam hayatımdan nefret edebileceğimi ve iyi bir bağlantım olsa bile sağlık hizmetlerinde hiç zaman geçirmemişsem bu ustalara sert bir dönüş önermediğini söyledi. Ayrıca şirketinde vaka yöneticisi olabileceğimi söyleyen bir sınıf arkadaşım da var. Ben sonuncuyu tercih ediyorum çünkü iş deneyimi kazanacağım ve bu da saat başına en az 20$. Annemin yanında kalabilirim ve borcunu ödediğim ucuz bir arabam var, dolayısıyla masraflarım minimum düzeyde. Kardeşim deneyimin ancak işe yararsa iyi olduğunu söylüyor. Sanırım buradaki tek sorun hala birinin benim adıma karar vermesini istemem. Önümüzdeki üç hafta boyunca gönüllü olmaya devam edeceğim ve karar vermeme yardımcı olacak biraz neşe bulabilecek miyim diye ağabeyim ve bu yıllar boyunca tanıştığım diğer insanlarla takılmaya çalışacağım.

Herhangi bir tavsiye memnuniyetle karşılanacaktır.

TLDR: 26 yaşındayım, hiçbir deneyimim veya yönlendirmem yok, ileriye yönelik tavsiye arıyorum.