Arkadaşlarıma sikimin büyük olduğunu düşündürmek için kayış taktım

Bu yüzden arkadaşlarım (ki onlara Chad Thad ve Brad diyeceğiz) her zaman küçük bir sikim olduğunu düşünürlerdi (ki bu doğru).

Yıllarca aralıksız kavurmaktan bahsediyorum. Her soyunma odasında, her yatıya kalmada, ne zaman biri kızlardan, pornodan ya da kelimenin tam anlamıyla sikle ilgili herhangi bir şeyden bahsetse, “yo (benim) yine fıstık mı paketliyorsun?” “Kardeşimin aleti o kadar küçük ki mikroskop gerektiriyor”, “Küçük bir aleti var” Artık kötü davranmaya bile çalışmıyorlardı, bu onlar için sadece bir gerçekti. Ve en kötü kısmı? Haklıydılar. Ortaokuldayken sırf merakımdan bir kez ölçüm yapmıştım ve rakam o kadar iç karartıcıydı ki bir daha hiç bakmadım. Onunla yaşadım. Başa çıktım. Ben de güldüm. Ama derinlerde her gün beni yiyordu.

Sonra rastgele bir cumartesi alışveriş merkezindeyim ve Spencer’ın yanından geçiyorum. Karanlık yapay penislerin parıltılı olduğu ve bekarlığa veda partisi saçmalıklarının olduğu arka köşenin nasıl olduğunu biliyor musun? Duruyorum. Beynim sadece… tıklıyor. Sıradan bir yapay penis değil. Askılı. Tam koşum takımı ve büyük gerçekçi horoz takılı olan türden. Orada durup bu 9 inçlik canavara bakıp düşünüyorum: Ya onu sadece… giyseydim?

Onu satın aldım. Peşin. Çanta yok. Kasiyer bana aptalmışım gibi bakarken Spencer’dan çıktım, sanki uyuşturucu kaçakçılığı yapıyormuşum gibi kapüşonlu cebime tıktım. Eve geldim, kapımı kilitledim, o kötü çocuğu kot pantolonumun altına bağladım. Açıyı şaftın gerçek aletimin olacağı yere oturacak şekilde ayarladım. Aynaya baktım. Lanet olsun. Çıkıntı müstehcendi. Karikatürize büyük gibi. Sanki pantolonumun içine yaz sosisi kaçırıyormuşum gibi görünüyordu. Sahte görünmemesi için odamda dolaşmaya çalıştım. Mükemmel. Geri ödeme zamanı.

O gece hepimiz Chad’in evinde bir araya geldik. Her zamanki takım, pizza, Xbox, içecekler. Kanepede oturuyorum, bacaklarım her zamankinden biraz daha geniş. Brad’in fark ettiği ilk şey. “Hey… bu da ne böyle?” Herkes bakıyor. Ben aptalı oynuyorum. “Ne?” Thad eğildi. “Kardeşim… bu… öyle mi?” Omuz silkiyorum. “Neden bahsettiğinizi bilmiyorum.” Chad kelimenin tam anlamıyla ayağa kalkıyor ve işaret ediyor. “Hayır hayır hayır, gömleğini hemen kaldır.”

Yavaşça ayağa kalktım, kapşonlumu kot pantolonun arkasını görebilsinler diye yeterince yukarı çektim. Oda üç saniye kadar sessiz kalıyor ve ardından patlıyor.

“SEN NE OLSUN?!”

“Bunca zamandır bir atı mı saklıyordun?”

“Kardeşim yalan mı söylüyorsun?!”

“Göster hadi!”

Sağıyorum. “Hayır, hepiniz beni hep soytunuz, bu yüzden bunu gizli tuttum.” Akıllarını kaybediyorlar. Adamlar sanki piyangoyu kazanmışım gibi beni heyecanlandırıyorlar. Brad sanki Tanrı’yı ​​görüyormuş gibi bakmaya devam ediyor. Thad omzuma öyle sert bir tokat attı ki neredeyse düşüyordum. “Saygı kardeşim. Saygı. Biz fena halde yanılmışız.”

20 dakika boyunca beni kandırmalarına izin verdim. Biraz esnedi, “şişkinliği” ayarladı, hatta Chad’in onu bir kez dürtmesine izin verdi (tabii ki kot pantolonun içinden). İkna oldular. Ben en iyisiydim. Kral. Efsane. Hepsi Spencer’ın 40 dolarlık kayışı yüzünden.

Sonra Thad “Kardeşim çıkar şunu, gerçeğini görelim” diyor. Panik. Gülüp geçiyorum. “Hayır dostum, bu gece olmaz. Bunu doğru kıza saklıyorum.” Satın alıyorlar. Parti devam ediyor. İzin alıp banyoya gidiyorum, o canavarın kayışını çözüyorum, onu sırt çantama koyuyorum ve normal bir şekilde dışarı çıkıyorum.

Bugün hâlâ “o gizli canavar”dan söz ediyorlar. Onlara hiç söylemedim. Efsanenin yaşamasına izin verdim. Her konuyu açtıklarında sadece gülümsüyorum ve omuz silkiyorum.

Ve evet… hala küçük bir aletim var.

Ama bir geceliğine odadaki en büyüğü bendeydi.

Gurur duymuyorum.

Ama aynı zamanda üzgün de değilim.