dikkat etmedin

Dikkat ediyorum. Bu dinlediÄŸim üçüncü Radiohead albümüydü. 2008 yazında, bedava yeni müzik diye In Rainbows’a baktım ve sonunda o kadar çok sevdim ki, Goodwill’e gittim ve tüm Radiohead CD’lerini (Pablo Honey, Amnesiac, Hail to the Thief) satın aldım. AÄŸabeyim söylediÄŸi için Pablo Honey’i dinlemeyi ertelemiÅŸtim ama Amnesiac’ı dinleyip aklımı başımdan aldı ve ardından büyük beklentilerle HttT’ye girdim. Life in a Glasshouse’dan 2+2’ye geçiÅŸ gerçekten de ÅŸimdiye kadar müzik konusunda yaÅŸadığım en iÄŸrenç masraftı. Birkaç ay sonra OK Computer ve Kid A’yı inceledikten sonra bir ÅŸans daha verdim ve aslında o kadar da kötü deÄŸildi. Çok daha kötüydü. Birkaç yıl önce grubun geçmiÅŸini okuduÄŸumda her ÅŸey mantıklı geldi. Kid A seanslarından sonra forma daha fazla geri dönmeye çalıştılar, ancak ya tembelleÅŸtiler, tükendiler ya da EMI’deki kostümler uyandı ve bilindiÄŸi gibi sinir bozucu gibi hissettiler. Daha sonra bu tuhaf aÅŸk çocuÄŸunu iyi bilgisayar ile virajlar arasında yaptılar (ki bu da iyi bir bilgisayar ama daha kötüsü ve daha sinirli). Bu albüm 90’larda çıksaydı benim için sorun olmazdı, ancak 6. albümleri olarak, özellikle Radiohead’in geçen yıl masaya getirdiÄŸi diyetle karşılaÅŸtırıldığında o kadar yetersiz kalıyor ki, en kötüsü. Ancak bu albüme olan nefretim lisedeki kadar güçlü deÄŸil. Bu hâlâ onların en kötüsü ama Pablo Honey’den çok da kötü deÄŸil. 5 berbat ÅŸarkısı, 8 kötü ÅŸarkısı ve 1 harika ÅŸarkısı olduÄŸunu düşünmüştüm ama ÅŸimdi 2 berbat ÅŸarkısı, 4 kötü ÅŸarkısı, 2 vasat ÅŸarkısı, 5 iyi ÅŸarkısı ve 1 harika ÅŸarkısı olduÄŸunu söyleyebilirim. Bir albüm için hâlâ iyi ama bir Radiohead albümü için hiç de iyi deÄŸil.