İzleyen Bir Tanrı ve Çiğneyen Bir İnsan!

BENİM ŞEHRİMDE SOKAK KÖPEKLERİNİ İHALE ETMEK İÇİN UYGULANAN YÖNTEM TAM CİNAYETTİR. infaz, hesaplanmış bir mekanik boğulma sürecidir. Arkadan sessiz bir yaklaşımla başlar ve metal bir zincirin hedefin soluk borusunun etrafına aniden yerleştirilmesiyle başlar. Bağlantı, hava yolu çökene kadar sıkılaşır ve hayvanı, birkaç acı dolu dakika boyunca süren şiddetli ve umutsuz bir oksijen mücadelesine zorlar ve sessiz çığlıklar atar. bu katliam, makyajlı genç bir kadının pizzasını ritmik bir kayıtsızlıkla çiğneyerek geçtiği, erkeklerin yakındaki bir kafede bacak bacak üstüne atmış kahvelerini yudumladıkları ve çocukların bir sokak gösterisi gibi yavaş yavaş bir hayatın yok oluşunu izlediği sıradan bir sosyal sahnenin ortasında mı gerçekleşiyor? Hedef sonunda ağır bir atık torbası gibi sürüklenip bir kamyona atılıyor. bu sahne içimde salt duygunun çok ötesinde, soğuk ve yağmacı bir inanç doğurdu; Eğer aynı kadını derin suda boğulurken görseydim. Onun mücadelesini izlemekten karanlık bir tatmin hissederdim. Bir ruh ezilirken yemeğini çiğneyen kişi olduğunu anladığım anda elimi bir anlığına uzatıp onu geri çekebilir ve batışını izleyebilirim! O zincirin o köpeğin boğazını doldurması gibi, ben de onun ciğerlerine suyun dolmasına izin verirdim çünkü onlar acı görmekten beslenirler. onun tarafından tüketilmeyi hak ediyor.