Sıvı Televizyon Rantı

Arabamdayım. Dekonjestanlarım yüksek ve her yere arabayla gidiyorum. Kendimi Vegas’ta bir yerlerdeki bu sefil küçük dalışta buluyorum. Belki Reno’dur. Belki Tahoe’dur. Bilmiyorum. Ama iÅŸte orada. Onun insan mı yoksa 5. nesil jinomorfik android mi olduÄŸunu anlayamıyorum ve umurumda deÄŸil. Bana yaklaşıyor. Bu mesafeden, göbeÄŸinden süzülen tüylü tüyler bana sulu bir polimer çözeltisine boyalı su enjekte edilerek üretilen fraktal eÄŸrelti otlarını hatırlatıyor ve ben de ona bunu söylüyorum.

Gözlerimin içine bakıyor, "Sende beni heyecanlandıran akıcılık, yüzeysel çekicilik, büyüklenmecilik, suçluluk duygusundan yoksunluk, yüzeysel duygular, dürtüsellik ve uzun vadeli gerçekçi planların eksikliği var. Şu anda." Daha da yaklaşarak diyor. Onu öpmeye başlıyorum ama o başını çeviriyor.

"Bütün sebzelerini bitiren iyi küçük çocuklara tatlı verilmez mi?" diye soruyorum.

"Seni öpemem. Biz monozigotik kopyalarız, genetik materyalimizin %100’ünü paylaşıyoruz."

Gömleğimi açtığımda siyah kot pantolonumun bel kısmına sıkıştırdığım cihazı ortaya çıkardım. "O şeyi nasıl aldın?" nefesi kesiliyor, kalın fiberle güçlendirilmiş plastik namluya göz gezdiriyor ve "OOZI-BIOTECH" iki kartuş jelleşmiş rekombinant DNA içeren derginin üzerinde kabartmalı logo.

"Noel için aldım. Kromozomlarını karıştırmadan önce son sözün var mı?" Nişan alarak söylüyorum.

"Evet," diyor ki, "önce sen."