Ocak 29, 2026
28M, bipolar ve otistik, diploması yok, hiç işi olmadı, arkadaşı yok, yeteneği yok. Durumum ne kadar kötü?
Bu soruya kişisel cevabım şu olacaktır: "gerçekten çok kötü." Ama ne biliyorum? Cidden, hiçbir şey bilmiyorum. Hala ailemle yaşıyorum ve tamamen onlara bağımlıyım. Finansın nasıl çalıştığı hakkında hiçbir fikrim yok ve hiç fatura ödemedim veya vergi ödemedim. Neredeyse 30 yaşında olmama rağmen kendimi bir yetişkin gibi hissetmiyorum. Tüm bunlara ek olarak hayatta hiçbir amacım yok ve bu amacı nereden aramaya başlayacağımı bile bilmiyorum, özellikle de sıfır beceriye sahip olduğum göz önüne alındığında.
Ayrıca bana 6 yaşında (evet, altı) yaygın anksiyete bozukluğu teşhisi konuldu ve korkunç bir sosyal kaygım var. Hepinize söz veriyorum ki denedim. Üniversitemdeki kulüpleri, bipolar bozukluğu olan kişiler için grupları, gönüllü faaliyetleri, o kahrolası MeetUp uygulamasını vb. denedim. Ama işe yaramadı. Düzinelerce, yani gerçekten düzinelerce denemede, toplantıya/etkinliğe tam olarak bir kez girmeyi başardım ve bu çok korkutucuydu.
2015 sonbaharında başladığım siyaset bilimi diplomasına hâlâ devam ediyorum ve bu kadar yakın olmama rağmen bitirmek umurumda değil. Bir noktada, ilgili bir alanda yüksek lisans yapmakla ilgilendiğimi düşünmüştüm, ancak notlarım ve daha fazla okula gitmenin muhtemelen gerçekten kötü bir fikir olduğu gerçeği bu hedefi boşa çıkardı. Bu noktada tek motivasyonum ailemin parasını daha fazla boşa harcamamak çünkü tabii ki onlar da benim okul ücretimin her kuruşunu ödediler. İşverenler genel not ortalamamı umursamıyor olabilir ama o kadar düşük ki herhangi bir motivasyon bulmakta gerçekten zorlanıyorum. Zaten tamamlamış olduğum bu kadar çok saat varken, notlarımı çok fazla yükseltmek çok zor ve bunu yükseltmek için fazladan ders almak da mali açıdan mümkün değil.
Hobilerim var. Balık tutmayı, kamp yapmayı ve kanoya binmeyi seviyorum. Bunlar yalnız, sessiz aktiviteler ve ne yazık ki gerçek dünyadaki herhangi bir işe başvurabileceğimi düşünmüyorum, özellikle de hiçbir deneyimim olmadan. Yine de yanıldığımı kanıtlamayı çok isterim çünkü konuşacak gerçek bir yeteneğim yok. Depresif bir dönem sırasında yatakta yatmıyorsam, hayal kurarak ya da başka bir şekilde evimde dolaşırım. Hala oturamıyorum. Bunu hiçbir zaman gerçekten yapamadım, bu yüzden bütün gün ofiste oturup sıkışıp kaldığımı düşünerek beynimi patlatmak istiyorum.
Son olarak, dilencilerin seçici olamayacaklarının farkındayım, ancak ödüllendirici ya da tatmin edici bulduğum bir şey bulamazsam, işime devam etme şansım çok düşük. Kendimi tanıyorum ve bir işi sürdürememenin ünlü bir bipolar özellik olduğunu biliyorum.
Düzenleme: İlerlerken bile düzenli olarak günlük tuttuğumu belirtmeyi unuttum. Yazmayı her zaman en büyük akademik gücüm olarak görmüşümdür. Kendime güvenebileceğim nadir şeylerden biri. Ama bana göre (ve yine söylüyorum bu konuda hiçbir şey bilmiyorum), hiçbir çalışma deneyimim olmadan gerçekten kullanabileceğim bir beceri gibi görünmüyor.
Etiketler:
6 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
And I know y’all are only trying to help, but please for the love of all that is fucking holy do not try to tell me that sticking with school this long or trying to go to meetings is some kind of victory. I’ve never been able to see it that way, and it feels a bit infantilizing.
What are you doing to manage your mental illness and other factors? Therapy, meds, etc.? I’d start there.
I can relate, autistic, developed a strong examination fear in high school which made me drop out twice, dropped out of training and online school after, learning anything I’m not interested in feels physically painful, I can’t imagine being hired because of my resume or by being charming in a job interview, I live at home and pay for nothing, I have no friends (not even online friends), …. I feel made for a hunter gatherer life and the closest modern equivalent seems to be homelessness (at least in my densely populated, rule oriented country).
(…)
Have you tried meeting people outside of group settings? I’ve had some luck using OkCupid and other apps to platonically meet people.
Start with one small win you can keep, like a two hour weekly shift or a simple remote task, then build from there, and if you want leads without doomscrolling, wfh​aler​t sometimes helps.
If you’re unable to work, consider maybe applying for disability.
I’ve been bipolar since I was 13. Have you tried lithium? It’s a magic drug. I also did TMS treatments a few years ago which help to this day. I’ve heard good things about ketamine too.