Ocak 25, 2026
Hayattaki amacımı görmekte zorlanıyorum
Benim (24 ay) hayatım boyunca video oyunları oynamak dışında hiçbir hobim olmadı. Liseden sonra Bilgisayar Bilimleri okumak istedim ama bundan nefret ettim ve çok aptal olduğumu düşündüm, bu yüzden ilk hafta içinde bıraktım. Bundan sonra temelde bir NEET olarak yaşadım. Zamanımın çoğunu evde oyun oynayarak geçirdim. Ailemin biraz baskısıyla üniversiteye geri dönmeye karar verdim. Coğrafya diplomasına başladım… Okulda coğrafyayı hiç sevmedim. Ancak Coğrafya alanında kolayca diploma alabileceğimi ve yine de oyun oynamak veya YouTube izlemek veya benzeri şeyler için yeterli boş zamanım olacağını düşündüm. Ve tam da bu şekilde sonuçlandı. Coğrafya 5. dönemindeyim, sahaya pek hevesim yok ama oynamak istediğim bütün oyunları oynayabilecek kadar zamanım oldu. Ama şimdi hayatımın ne kadar tatmin edici olmadığını anlamaya başlıyorum. Oynamak istediğim her oyunu oynadığımı hissediyorum. Her zaman görmek istediğim her filmi izlemiş gibiyim. İnanılmaz derecede yalnız hobilerim yüzünden neredeyse hiç arkadaşım olmadı. Derecem için staj yaptım ve bu sadece basit bir ofis işi haline geldi….. Bütün gün bilgisayar başında oturup biraz Excel falan yaparak….. Bunun her saniyesinden nefret ettim ve berbat oldum. Hiç kız arkadaşım olmadı ve bu hayalden neredeyse vazgeçtim. Hiç arkadaşım yok. Hala evde yaşıyorum. Hırslarım yok. Hiçbir hedefim yok. Oyunlar artık eğlenceli değil ve diplomamla ne için çalıştığımı bile bilmiyorum. Gerçekten örnek aldığım belirli bir oyun, film, etkinlik ya da herhangi bir şey yok. Bir şekilde sonlandırdığım hayata devam ediyorum. Kendimi oyun oynamaya zorluyorum ve kendimi ders çalışmaya zorluyorum. Yakında bir terapi randevum var. Kendimi spor salonuna gitmeye ve sosyalleşmeye zorluyorum. Ama her şey, herhangi bir amaç bulamadığım ve hayatımın neredeyse hiçbir yere gitmediği gerçeğinden uzaklaşıyor gibi geliyor.
Etiketler:
2 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Don’t worry, you are at the perfect point of turning your life around. But first, a hard truth:
These are classic signs of addiction. You’re at the point where you need more dopamine than can be had from these things and that is a dangerous turning point. This is where people pick up worse habits that are actually extremely dangerous to your life (i wont name them here). Things that will actually take your life past the point of no return.
Use this to fear to focus and take baby steps. Be honest with your therapist and tell them everything. Mention that youve had these addictions and now want to break free in small baby steps. They should have a plan for you. If they don’t then here is what you can try: hold down a part time job, any job. Try to get a job that will pay you daily which should motivate you a bit more. Pick up an activity outside of work that is not socially intensive but still fun. Id recommend looking into board game cafes in your area since they most closely resemble what you currently find enjoyable. Then allocate an hour of your time everyday to do something, anything, besides games/movies, etc. this can be learning something new like a course or instrument whatever.
What we want to do is bring structure and discipline back in your life. First we break away from your media addiction and then we start to actually plan out your days. DONT make unrealistic goals like “i will be a pilot in 2 years if i study my ass off” or “ill quit everything right now and be a new man tomorrow or ill die or whatever”
DONT let yourself be bothered by the concept of time.
Take it from me: im 38 years old and was in the same spot as you until 5 years ago and i slowly VERY SLOWLY turned myself around and im now happier than ever with a family that loves me and a life full of fulfillment.
Rejoin reality. Donate your computer and commit to a year without video games or spending leisure time on screens. You’ll figure it out because you’ll be too bored not to.