Hayatımın son 5 yılını üniversiteye giderek ve aslında bir piramit şeması olan bir kariyer peşinde koşarak harcadım.

Şu anda otizm spektrumundaki çocukları desteklemek için programlar ve müdahaleler yapmayı içeren bir BCBA (davranış analisti) olarak çalışıyorum.

Görünüşte kulağa hoş gelse de sorun şu ki terapiyi uygulayamıyorum.

Piramit şeması esasen işletme sahiplerinin ve denetçilerin tüm bu parayı sigorta şirketlerinden almasıdır. Bu özel ihtiyaçları olan çocuklardan kâr elde etmek, gereğinden fazla saat fatura etmek. Hatta kaliteli hizmet sunmak yerine, hizmeti deneyimi olmayan bir BT’ye (davranış terapisti) devretmek ve onlara asgari ücretten daha az ücret ödemek.

Bunun başka bir alanda ne kadar anlamlı olduğunu söyle bana? Bu, bir öğretmenin aslında bir sınıfa ders vermemesi, bunun yerine sadece yeterli bilgisi olmayan rastgele bir kişiyi ders vermesi için işe alması ve sınıfın iyi gittiğinden emin olmak için haftada bir buçuk saat yakınlaştırma yapmasına benzer.

Tükendiğim noktadayım ve bu bozuk sistemde bir değişiklik yapamayacağımı biliyorum. BT’lerimi mümkün olduğu kadar desteklemek istiyorum ama yapamıyorum çünkü bana çok fazla müşteri veriyorlar. Okulda öğrendiğim tüm klinik ve bilimsel şeylerin %90’ı aslında geçerli değil. Bunun yerine zamanım sigorta evrak işlerinde boğularak ve insanları “yöneterek” geçiyor.

Bütün bunları söylemek gerekirse, çıkmak istiyorum. Ama ne yazık ki diplomam çok niş ve dönecek yerim yok.

Okula gidebilmeniz, çok çalışabilmeniz ve toplumun size söylediği her şeyi yapabilmeniz üzücü bir gerçektir. Sırf bunun hiçbir anlamı kalmaması ve israf olması için.