Kaybolmuş ve Bunalmış Hissetmek

Ben (20K) çeyrek yaşam krizi yaşıyormuşum gibi hissediyorum. Liseyi bitirdim ve hemen işe koyuldum. Üniversiteyle uğraşmadım çünkü diploma gerektiren ne yapmak istediğimi bilmiyordum ve açıkçası hâlâ da bilmiyorum. Ve ben üniversiteyi beni ağır bir borç batağına sokacak bir şey olarak görüyorum, bu yüzden tüm bu parayı oraya yatıracaksam, bunu hayatta iyi bir pozisyon elde etmek için kullanabileceğim bir şey için de kullanabilirim.

Yerel hayvan barınağımda iş buldum. Oradaki hayvanlarla ilgileniyorum ve aynı zamanda kedi/köpek davranışlarını da öğreniyorum. Doğrusunu söylemek gerekirse sevdim. Çok az tanınan, zor bir iş ama davranış ve yönetim stratejileri ve hayvanlarımızı bir sonraki evlerinde başarılı olmaları için nasıl hazırladığımız hakkında bilgi edinme konusunda başarılı oldum. İnsancıl eğitim benim için büyük bir tutkudur. Ama maaşı kötü. Maddi olarak, tam zamanlı saatlerim olsa bile kendi başıma yaşamayı göze alamam. Bu işten keyif alsam da orada kalabileceğimi ya da bunu kariyerim haline getirebileceğimi sanmıyorum çünkü eninde sonunda kendimi tam olarak destekleyebilmem gerekiyor.

Bunun dışında ne yapacağımı bilmiyorum. Yaratıcı yazarlık benim diğer tutkum ama yapay zeka bu alana girmeden önce bile bundan para kazanmanın gülünç bir şans olduğunu biliyorum. Kendimi üzgün hissediyorum çünkü eğer veteriner değilseniz hayvan bakımı alanı size para atacakmış gibi geliyor – belki iyi bir günde bir kuruş.

Bir ofis işi fikrinden korkuyorum. İşimin fiziksel yönünü seviyorum; Kıpırdayıp gevezelik etmem ve hareketsiz kalmamam gerekiyor. Bir derece için okula dönmeye karşı değilim ama veteriner olmak için gerekenlere sahip olmadığımı biliyorum. Sanırım bu iş alanını sevmeme rağmen beni finansal olarak daha iyi destekleyen bir kariyere geçmek için muhtemelen bundan fedakarlık etmek zorunda kalacağım gerçeğine geliyorum.

Eğer daha önce böyle hissetmişseniz, bunu nasıl atlatmayı başardınız? Peki hangi kariyer yolunu takip etmeliyim? “Büyük paralar kazanmak için hiçbir çabaya, çalışmaya gerek yok” türünden bir anlaşma istemiyorum. Sadece hayatta kalmanı değil aynı zamanda istikrarlı olmanı sağlayacak kadar şey veren bir şey. Bugünlerde işlerin gidişatına bakıldığında neyin güvenli olup olmadığını ve neyin iyi bir geleceğe yol açabileceğini bilmiyorum.