Kendimi destekleyecek bir iş bulamıyorum, tamamen kaybolmuş hissediyorum

MERHABA,

30F yaşındayım, Belçika vatandaşıyım ve açıkçası artık ne yaptığımı veya nereye gittiğimi bilmiyorum.

21 yaşında üniversiteyi bıraktım, iki yıl üç yıllık bir diplomaya girdim. O sıralarda, ‘hasta’. Belirtilerim belirsizdi ama kendimi yataktan kaldıramadım. 12 yaşımdan beri birçok ciddi depresyon dönemi geçirdim, bu yüzden etrafımdaki herkes bunun kötü bir düşüş olduÄŸunu varsayıyordu. Öyle olmadığını biliyordum.

Bir uzmanın nihayet benimle görüşmeyi kabul etmesi, diğer belirsiz semptomların yanı sıra, günde yaklaşık 20 saat uyumak için tam bir yıl sürdü. Bana adrenal kriz teşhisi konuldu. Aslında adrenal bezlerim hiç çalışmıyordu ve kortizol seviyelerim sıfırdaydı. Hastaneye kaldırıldım ve bir süre tedavi gördüm. İşte o zaman gerçekten hayatımın parçalanmaya başladığını hissettim.

Lisede ciddi bir trafik kazası geçirdiğim ve bir yıl boyunca okula gidemediğim için üniversiteye zaten geç başlamıştım. Bu hastalık ona son darbe gibi geldi. Grip ya da şiddetli soğuk algınlığı gibi hastalıklardan dolayı sürekli bitkin ve hastayken doktorların beni ciddiye almasını sağlamaya çalışırken bir yarım yılımı daha kaybettim. Teşhis konulduktan sonra bile iyileşme zaman aldı ve ardından tabuta çakılan son çivi olan COVID meydana geldi ve ben üniversiteye geri dönmemeye karar verdim.

Sonunda bir pastanede çalışmaya başladım. İşten keyif aldım ama işverenlerden bana birçok kez kötü davranıldı. Bir işverenim, daha ucuz bir alternatif bulduğu için beni iki gün önceden ihbar ederek işten çıkardıktan sonra, sonunda üniversiteye geri dönmeye karar verdim. Lisans eğitimimi bitirmeyi başardım ama tarihi seçtim. İlk planım yüksek lisans yapıp akademiye girmekti ama bu kadar uzun süre hayatta kalma modunda kaldıktan sonra birikimlerim gitti. Artık daha fazla eğitim almaya gücüm yetmiyor ve iş bulmakta zorlanıyorum.

Öğrenim hayatım sırasında İngilizceyi yabancı dil olarak öğretme sertifikası da aldım. Eğitimim sırasında da bunu yapıyordum ve hala da yapıyorum ama piyasa aşırı doymuş durumda ve ülkemde asgari ücretten daha az kazanıyorum. Zar zor geçiniyorum.

Tamamen batırmış gibi hissediyorum. Geçenlerde ülkemin ordusu için bir bilgilendirme gününe gittim çünkü size para ödedikleri üniversite dersleri veriyorlar. Ancak programlar üst düzey matematik içeriyor ve son on yılda yaptığım tek matematik sabah matematik çalar saatimi çözmekti. Bu yüzden bunun için bile biraz pişmiş olduğumu hissediyorum
Üniversiteye geri dönmek istediğimden bile emin değilim ama şu anda sonu olmayan bir işte sıkışıp kaldım, her fatura aldığımda nefesimi tutuyorum çünkü ay sonunda hala yemek yiyip ödeyebileceğimi bilmiyorum. Diploması olmayan kişilere yönelik işlere başvurduğumda bana fazla vasıflı olduğumu söylüyorlar ve elime geçen ilk fırsatta ayrılacağımdan korkuyorlar.

Ä°lgimi çeken ve bunda iyi olduÄŸumu düşündüğüm ÅŸeylere baÅŸvurduÄŸumda, genellikle bana doÄŸru profile sahip olmadığımı söylüyorlar, çünkü genellikle …. alanında lisans diplomam yok.

Ne yapacağımı, nereye gideceğimi şaşırdım.