Bu döngüye sıkışıp kalan veya bunun gibi tuhaf düşünceleri olan tek kişi ben miyim? kendime nasıl yardımcı olabilirim?

Bu günlerde kendimi çok boÅŸ hissediyorum ve bu yüzden zihnim aşırı düşünmeye devam ediyor. Yapacak pek bir ÅŸeyim yok ve ne yapmam gerektiÄŸini çözemiyorum. Çaba gösterdim ama baÅŸarısız oldum ve o hayal kırıklığı zihnimde dönüp duruyor. BaÅŸa çıkmak ya da hayal kırıklığından kurtulmak için kendimi felsefi sorulara sürüklenirken buluyorum: Her ÅŸey önceden planlanmışsa, çabalarımın bir önemi var mı? Ve eÄŸer önceden planlanmamışsa neden hayat hâlâ benim istediÄŸim gibi ilerlemiyor? Neden endiÅŸelenmeliyim? Filozoflar neden her zaman kendi teorilerinin tarafını tutar, baÅŸkalarını ikna etmeye çalışır ama asla nihai gerçeÄŸi ortaya çıkarmaz? BaÅŸarısız olmasaydım bunu düşünmezdim bile. Sanki bir döngünün içinde sıkışıp kalmışım gibi geliyor: hayal kırıklığı —> piÅŸmanlıktan kaçınmak —> felsefi sorgulama —> netlik kazanmamak —> tekrar hayal kırıklığına dönmek. Bu konuyu kimseyle konuÅŸmuyorum. Onları yalnızca karanlık düşüncelerimle bunaltacağımı ya da onları benimle birlikte bu döngünün içine sürükleyeceÄŸimi hissediyorum. Bazen bu düşüncelere sahip olanın yalnızca ben olduÄŸumu hissediyorum. Ama sonra fark ettim ki o kadar da eÅŸsiz deÄŸilim; benzer düşünen ve bu döngüden nasıl kurtulacağını bilen baÅŸkaları da olmalı. Benden çok daha entelektüel insanlar var ama onlar bile kendi sorunlarıyla boÄŸuÅŸuyor. Kendimi açıklama konusunda pek iyi olmadığımı biliyorum. Düşüncelerimi açıkça ifade edemeyebilirim. Buraya kadar okuduysanız ve baÄŸlantı kurmuyorsanız, okuduÄŸunuzu unutun ve anın tadını çıkarın. Bunun saçmalık olduÄŸunu düşünebilirsiniz. Sorun deÄŸil; içten içe bazen bunun saçmalık olduÄŸunu da düşünüyorum.