Hiçbir şey işe yaramıyor gibi göründüğünde ne yapmalı?

Buraya yazıyorum çünkü artık hangi yöne gideceğimi gerçekten bilmiyorum ve sanki sarmal gibi hissediyorum.

30 yaşındayım ve ÅŸu anda perakendede görsel maÄŸazacılık elemanı olarak çalışıyorum. Burada sıkışıp kalmak ruh saÄŸlığımı ciddi ÅŸekilde etkilemeye baÅŸlıyor. Bunu daha da zorlaÅŸtıran ise 20’li yaÅŸlarımda neredeyse bir kariyere sahip olmamdı. Gerçekten istediÄŸim ve yapmaktan mutluluk duyacağım bir ofis görevi için iki kez mülakata çaÄŸrıldım. Ancak her zaman sosyal kaygı ve ÅŸiddetli röportaj/topluluk önünde konuÅŸma kaygısıyla mücadele ettim ve son aÅŸamaları asla geçemedim.

Üzerinde çalışmaya çalıştım. Zaman geçti. Şimdi yıllar geçti ve hiç umut kalmamış gibi hissediyorum.

Perakende satıştan çıkmak için başka işlere, hatta asgari ücretli pozisyonlara bile başvurdum ve mülakatlarda başarısız olmaya devam ediyorum. Tekrar tekrar reddedilmem kendimden tamamen şüphe etmeme neden oldu. Mülakatlarımdan önce koçla çalıştım ve hâlâ başarısız oluyorum.

Ben çok küçükken babamın parası vardı ve güzel bir evde yaşıyorduk. Dışarıdan bakıldığında insanlar gerçekten iyi durumda olduğumuzu düşünüyordu. Gerçekte istikrarlı değildi. Ben ergenlik çağındayken babam her şeyini kaybetti, çok fazla alkol vardı, duygusal ihmal vardı ve ailem çoğunlukla yoktu. Annem hiçbir zaman duygusal olarak yanımızda olmadı. Ben de çocukken cinsel istismara maruz kaldım. Ama yine de dışarıdan bakıldığında her şey iyi görünüyordu, bu yüzden insanların (ve benim) hayatta başarılı olmam konusunda benden beklentileri olduğunu hissediyorum.

19 yaşında Ä°ngiltere’ye taşındım ve o zamandan beri çalıştım ve bu beni kesinlikle hiçbir yere götürmedi.

Ä°ÅŸ dışında da iÅŸler aynı derecede sıkışmış gibi geliyor. Hiç arkadaşım yok. Depresyondayım. 7 yıldır aslında ölü olan bir iliÅŸkim var – erkek arkadaşım kokain bağımlılığıyla mücadele ediyor ama iyi bir iÅŸi ve bir dairesi var, yıllardır seks yapmadık ve duygusal olarak boÅŸ geliyor. Gitmem gerektiÄŸini biliyorum ama maddi olarak yapamam. Yalnız yaÅŸamaya gücüm yetmiyor ve aynı zamanda bir köpeÄŸi paylaşıyoruz. Satış saatleri nedeniyle köpeÄŸe tek başıma gerektiÄŸi gibi bakamayacaktım bile.

Kendimi birlikte büyüdüğüm insanlarla karşılaştırdığımda da çok utanç duyuyorum. Bazıları yeniden bağlantı kurmak için bana ulaştı ama ben yanıt veremiyorum çünkü onlar hayatta çok başarılı oldular ve ben geride kalmış gibi hissediyorum.

Sanırım bir sonraki gerçekçi adımın ne olması gerektiğini bilmediğim için buradayım. Tüm seçenekleri araştırdığımı ve geleceği hiç göremediğimi hissediyorum. Bu noktada yarın mutlu bir şekilde uyanmazdım ama artık buna nasıl yaklaşacağımı bilmiyorum ve ailemi gerçekten incitmek istemiyorum. Böyle hissetmek istemiyorum ama ne yaparsam yapayım hiçbir şey işe yaramıyor gibi görünüyor.