Zootopia insanları sapıklara dönüştürüyor

Tamam beni dinle. Zootopia sadece bir tavşan polis ve kurnaz bir tilkiyi konu alan sevimli bir Disney filmi değil. Aslında bu, şimdiye kadar insanlığın üzerine salıverilen en tehlikeli medya aracıdır. Neden? Çünkü bu temelde bir aile filmi görünümüne bürünmüş tüylü bir işe alım reklamı.

İlk başta “Vay canına, akıllı sosyal yorum, güzel animasyon” diyorsunuz. Ama sonra yavaş yavaş, sinsice bazı şeyleri fark etmeye başlıyorsunuz. Tilki havalı bir yapıya sahiptir. Tavşanın karizması var. DMV’deki tembel hayvanın… titreşimleri var. Ve aniden beyniniz asla sormaması gereken soruları sormaya başlar. Şunun gibi sorular: “Bu tavşan neden bu kadar ateşli?” İşte medeniyetin çöktüğü an budur.

Bir düşünün: Eski Yunanlıların centaurları, Mısırlıların hayvan başlı tanrıları, ortaçağ Avrupa’sının ejderhaları vardı. Her çağın kendine özgü tuhaf melez yaratıkları vardı. Ancak hiçbirinin Disney’in bütçesi yoktu. Hiçbirinin yüksek çözünürlüklü antropomorfik susuzluk tuzaklarını milyonlarca masum izleyicinin zihnine doğrudan ışınlama gücü yoktu.

Zootopia eğlence değildir. Bu bir sosyal deney. Bir geçit ilacı. “Hahaha komik çocuk filmi”nden “DeviantArt’ta üç saat geçirdim ve artık kim olduğumu bilmiyorum”a kadar özenle tasarlanmış bir süreç. Film sadece bir hikaye anlatmıyor; tohum ekiyor. Fanfic’lere, fanart’lara, cosplay’lere ve sonunda şu soruyu keşfetmeye adanmış toplulukların tamamına dönüşen tohumlar: “Ya hayvanlar… ama seksiyse?”

Ve en kötü kısmı? Disney biliyordu. Bana bilmediklerini söyleme. Bu kadar damlayan bir tilkiyi kazara tasarlamazsınız. Sonuçlarını anlamadan bir tavşana o gözleri veremezsin. Toplantı odasının bir yerinde bir animatör, “Bu, insanlarda bir şeyleri uyandıracak” dedi ve diğer herkes başını sallamakla yetindi.

Yani evet. Zootopia bir film değil. Bu bir sapık yaratma makinesi. Kültürel bir psikopat. Tüylü bir Truva atı. Ve hepimiz buna kandık.