Gerçekten bunu yaşıyorum

Ben bir 26F’yim ve şu anda gerçekten mücadele ediyorum. O kadar depresif bir durumdayım ki yakın zamanda bir kursta %1 başarısız olduktan sonra sağlık programından atıldım. Mezun olmama sadece bir dönem kalmıştı. Ne yazık ki programım öğrencilerin tek bir dersi tekrar almasına izin vermiyor. Başarısız olursanız, iki yıllık programın tamamını yeniden başlatmanız gerekir.

Bağlam olarak ailemle yaşıyorum ve bu son derece zordu. Annem hatırlayabildiğim kadarıyla duygusal ve sözlü olarak tacizde bulunuyordu ve babam duygusal açıdan kaçınmacı, mali açıdan kontrolcü ve evimizdeki işlev bozukluğunu gidermeyi reddediyor. Anlaşamıyorlar ama ayrılmıyorlar. Bu ortamda büyümek ve ders çalışmak çoğu gün inanılmaz derecede stresli oldu, huzur içinde çalışabildiğim tek zaman gece geç saatlerde annemin uyuduğu zamandı. Kız kardeşim ve ben ikimiz de şiddetli kaygıyla mücadele ediyoruz ve bu çevreye uzun süre maruz kalmaktan dolayı CPTSD’den şüpheleniyoruz.

Bu derece benim için her şey demekti. Benim ve kız kardeşimin çıkış yolu, finansal istikrar ve bağımsızlığa giden yol olması gerekiyordu. Bu hedefe ulaşmak için yıllarımı, akıl sağlığımı ve paramı feda ettim. Onu bu kadar yakından kaybetmek çok yıkıcı oldu.

Bu noktada programı yeniden başlatmanın finansal açıdan akıllıca olup olmadığından emin değilim. Zaten öğrenci kredisi borcum var, Pell Grant’e uygunluğumu tükettim ve 18 yaşımdan beri üniversiteye girip çıkıyorum. Dürüst olmak gerekirse okulda tükenmiş hissediyorum ve diğer alanlarla ilgilenmiyorum.

Ruh sağlığım açısından tam zamanlı bir iş bulup en kısa zamanda kız kardeşimin yanına taşınmayı düşünüyorum. En büyük endişem, maaştan maaşa geçiş döngüsünden kaçınmak ve okula geri dönmeye gerek kalmadan gerçek istikrar sunan bir iş veya kariyer yolu bulmak.

Benzer durumlarla karşılaşan kişilerden gelecek tavsiyeleri, özellikle de iş önerilerini, kariyer dönüm noktalarını veya böyle bir şeyden sonra ileriye yönelik gerçekçi yolları gerçekten takdir ediyorum.