Hayatımla ne yapacağımı bilmiyorum

25 yaşındayım, otistik, bipolar II, DEHB ve çok düşük gelirli bir evde yaşıyorum ve mali açıdan istikrarlı olma ve iyi bir kariyere sahip olma hayalimden vazgeçmem gerektiğini hissetmeye başlıyorum.

Tecrübeye gelince, büyük mağazalarda ve süpermarketlerde çalışarak makul miktarda perakende/müşteri hizmetleri deneyimim var. Ancak akıl sağlığı sorunlarım ve diğer koşullar nedeniyle hiçbir zaman bir yıldan fazla bir süre bir işte çalışamadım. Bir noktada liseden mezun olduktan ve bölgemdeki bir devlet kolejine kaydolduktan sonra üniversiteye gitmeye karar verdim ve oraya Tiyatro için gidiyordum. Ancak, çevreden ve geç tanı konulduğu ve okulu bıraktığım için kalacak yerim olmadığı gerçeğinden dolayı çabuk bunalıma girdim. Ancak bununla birlikte o dönem aldığım dersler için CUNY’ye 2 bin dolar borcum var ve bunu ödeyemedim. Yani okula geri dönmek bir fiyasko gibi görünüyor. Ben de ticarete atılmaya çalıştım, bir süreliğine Job Corps’a gidip Comptia A+ üzerinde çalışıyordum, ta ki ofisteki turuncu adam onu ​​kapatana kadar ve yeniden açılsa da aslında hiçbir zaman teknolojiyle uğraşmak istemedim, o yüzden bir daha geri dönmedim. Planet Fitness’ta bir iş buldum ancak programımdaki gerçek bir hata nedeniyle yaklaşık 5 ay sonra kovuldum ve şimdi hayatımda ne yaptığımı kaybetmiş durumdayım.

Ciddi bir depresyondayım ve açıkçası mağlup oldum. Karşılaştığım koşullar nedeniyle kendim için olumlu bir gelecek görmekte zorlanıyorum. Tutkulu olduğum şeye gelince, müziği çok seviyorum. Eğer hayalimdeki bir kariyere sahip olsaydım, bir orkestrada basçı olarak yer almak, tiyatrolarda oynamak ve bunun gibi şeyler olurdu. Ancak müzik tecrübelerime dayanarak, sesimin iyi olduğunu söyleyebilirim, ancak bunu kendi kendime öğrendim ve müzik kariyerine adım atmak oldukça rekabetçi ve büyük bir şans gerektiriyor. Her ne kadar şiirsel olsa da açlıktan ölen sanatçı olmayı tercih etmiyorum. Şu anda bazı devlet yardımlarından (ani ve nakdi yardım) geçiniyorum ve kendisi de engelli ve çalışamayan annemle birlikte yaşıyorum.

Yapmayı düşündüğüm en son şey, SUNY’nin EOC programında reklamı yapılan CPC-A sertifikası almak için ücretsiz bir tıbbi faturalandırma ve kodlama programıdır. Ancak tıbbi konulara pek tutkulu değilim ve tıbbi faturalandırma ve kodlamayla ilgili alt dizinlerde bulundum ve iyi para getireceğini düşündüğüm için bu konuya hemen girmem gerekiyormuş gibi görünmüyor. Gönderim biraz kötümser görünüyorsa özür dilerim, gerçekten sıkışmış hissediyorum. Bu şekilde yaşamaktan nefret ediyorum ve bunu borçla ve hayatımdaki diğer her şeyle zar zor idare edebiliyorum. Hayatı aşırı zorlukla oynuyormuşum gibi hissediyorum ve bu çok yorucu. Birisinin benim için teselli edici bir sözü veya tavsiyesi olabilir mi bilmiyorum ama herhangi bir şey çok makbule geçer.