Arı sürüsü simülatörü olmadan 5 dakika

Arı Sürüsü Simülatörü’ne son adım attığımdan bu yana, arı sürüsü simülatörü olmadan beş dakika geçti – beş dayanılmaz, ruhumu parçalayan dakika – ve sanki güneş daha sönük ve zaman da inadından sürünmeye başlamış gibi dünya şimdiden yanlış hissediyor. Bir yerlerde arılarım boş duruyor, kanatları sessiz bir rehberlik çığlığıyla donmuş, sırt çantaları dolmamış, ben burada otururken, güçsüz, gerçekliğin uçurumuna bakarken potansiyelleri boşa gidiyor. Tarlalar hasat edilmiyor. Takviyelerin süresi doluyor. Jetonlar sanki hiç önemi yokmuş gibi yok olup gidiyor. Benim olabilecek – benim olması gereken bal – sonsuza kadar kayboldu, beş dakikalığına uzaklaşmaya cesaret ettiğim için kaderin çatlaklarından kayıp gitti. BEŞ. Bee Swarm Simulator’un da var olduğu bir evrende insan sorumluluklarının olması gerektiğine kim karar verdi? Kovanım bekliyor, sabırlı ama hayal kırıklığına uğramış, sanki başaramadığımı biliyormuş gibi. Uğultu anısı, jeton toplamanın tatmin edici sesi, fıskiyelerin kutsal ritüeli ve mükemmel hizalanma bir hayalet gibi aklımdan çıkmıyor. Kendimi boş hissediyorum. Eksik. Bir zamanlar olduğum arıcının kabuğu. Eğer beş dakika böyle hissettiriyorsa on dakikanın bana yapabileceklerinden korkuyorum. Eğer geri dönersem, daha çok öğüteceğim, daha hızlı toplayacağım ve bir daha asla bir saniyeyi bile hafife almayacağım. O zamana kadar burada, arılarımdan, balımdan, amacımdan ayrı olarak, insanlığın şimdiye kadar gördüğü en uzun beş dakikaya katlanacağım.