Kaka beni aseksüel yaptı

Biliyorum, bunu hepimiz yapıyoruz. Ben yapıyorum. Sen yap. Hepimiz yapıyoruz. Hatta bundan keyif alıyorum. Ancak başkalarının bunu yapmasından keyif almıyorum. Kaka yapmak hayatta kalmak için basitçe gereklidir.

Kişisel olarak benim için bazı nedenlerden dolayı, birisiyle çıktığımda veya birisiyle yakın olduğumda, onun kaka yaptığına dair herhangi bir ipucu aldığım anda ilişki aklımda bozuluyor. Uzun bir süre bunu görmezden gelebildim ve sadece başka şeyler düşünebildim, ancak geçmiş birkaç ilişkim bundan ne kadar nefret ettiğimi gerçekten gün ışığına çıkardı.

Panseksüel günlerimde birkaç randevuya çıkmam (her zaman kadınları veya trans kadınları/trans erkekleri tercih ederdim) ve her şeyin yolunda gitmesi normal bir olaydı. Sonunda bir gecelemenin gerçekleştiği bir nokta olacaktı ve 7-10 dakika boyunca banyoda kaybolacaklardı, havada taze Poo-Pourri kokusu vardı, gururlu ve tazelenmiş hissederek dışarı çıkacaklardı… ben mi? İğrendiğimi hissettim. Her zaman içselleştirmeyi tercih ettiğim için duygularımı asla söze dökmezdim.. O lanet kokudan nefret ediyorum. Hiç hoş bir koku değil. Bu bir "burada kaka var" Bayrağımız yüksekte ve gururla dalgalandı.

Geçmişte bu, filizlenen ilişkimiz olacak günah dalgasında küçük bir düşüş olurdu. Bunu atlatır ve unuturdum. Partnerimin kaka yapması gerçeğinden kaçınmama yardımcı olacak şeyler yapardım. Son yıllarda kafama bir şey takıldı ve şimdi sürekli onu düşünüyorum. Çıktığım biri bana yiyecek almak istediğini söylediğinde bunu duyardım "Hadi gidip gelecekteki kakaları dolduralım!" Daha sağlıklı bir şeyler yediğimizde düşünebildiğim tek şey, bu kompoze benzeri maddenin vücutlarında işlendiğinde ne kadar iğrenç olacağı ve muhtemelen ertesi gün tuvaletime ulaşacağıydı. Sürekli üzerime parçacık bulaşmasından endişeleniyorum ve eski sevgilim kaka yaptıktan sonra ellerini yıkamayı bile reddetti çünkü "kendine bile dokunmuyor" (bu beni aseksüelleştiren şeyin bir parçası olabilir).

Ben. Lanet olsun. Nefret. O. Biz. Kaka.