Başarısızlık kaygısı, iş felci ve hayattan kopukluk hissi döngüsüne takılıp kalmak. Birisi bir çıkış yolu buldu mu?

Herkese merhaba,

30 yaşındayım ve kendimi oldukça kaybolmuş hissediyorum, özellikle de iş ve hayattaki yön konusunda. Bu modeli tanıyabilecek ve bu modeli aşmayı başarabilecek insanlardan haber almayı umuyorum.

Kendimi bildim bileli ciddi bir başarısızlık kaygısı yaşadım. Çocukken zaten ortaya çıktı ve ergenlik çağımın başlarında sosyal kaygıya, depresyona ve hiçbir zaman gerçekten kaybolmayan sürekli bir derealizasyon hissine dönüştü. O zamandan beri çoğu zaman hayatı tam olarak yaşamaktan ziyade gözlemliyormuşum gibi hissediyorum.

Kağıt üzerinde işler iyi görünüyor. Okulda başarılı oldum, Cum Laude’den yüksek lisans derecesiyle mezun oldum ve birçok “iyi” işte çalıştım. Gerçekte her iş aynı döngüyü takip eder. İlk başta umutluyum. Sonra sorumluluk devreye giriyor, kaygı patlıyor ve ben tamamen bloke oluyorum. İşe başlamak dayanılmaz geliyor, vücudum bütün gün gergin oluyor ve sonunda kaçmak, uyumak veya zihinsel olarak kapanmak zorunda kalıyorum. Gerçekten çalışmaya başladığımda, çoğu zaman sorun olmuyor, bu da durumu daha da kafa karıştırıcı hale getiriyor.

Farklı roller ve ortamlar denedim ama kalıp tekrarlanıyor. İş yapay ve bunaltıcı geliyor ve sonunda tüm zihinsel hayatımı tüketiyor. Günü atlatabilmek için sürekli kendimle savaşıyorum. Sanki yetişkinlerin “normal” çalışma hayatına uygun yaratılmamışım gibi geliyor ve bu beni korkutuyor.

Şu anda terapi (şema terapi) araştırıyorum, ancak bekleme listeleri uzun ve beklerken büyük resmi anlamaya çalışıyorum.

Sorularım şu: Şiddetli başarısızlık kaygısı, iş felci ve hayattan kopukluk hissi gibi benzer bir karışımı deneyimleyen var mı? Sonunda gerçekte ne olduğunu anladın mı? İşin türünü değiştirmek işe yaradı mı, yoksa içsel çalışma mı önemliydi yoksa her ikisi de mi? Henüz daha iyi olmadığınız ama eskisi gibi devam edemediğiniz bu aradaki dönemde hayatta kalmanıza ne yardımcı oldu?

Hızlı düzeltmeler ya da acele tavsiyeleri aramıyorum. Dürüst olmak gerekirse, benim gibi biri için ne tür bir yaşamın gerçekten sürdürülebilir olabileceğini anlamaya çalışıyorum.

Okuduğunuz için teşekkürler.