Expedition 33 hayatımı düzeltti

Lansman parası için ailemi insan kaçakçılarına sattım. Eşime bir paket sigara içmek için dışarı çıkacağımı ve farklı bir ülkeye taşınacağımı söyledim. Küçük kızımı, yarısı yenmiş bir paket cipsten başka bir şey olmadan otobüs durağına bıraktım. Neden? Maelle için. Sefer 33 için.

Lumiere Vrogon’a ihtiyacım vardı. Ona ihtiyacım vardı. Bunu almadan önce uyanık olduÄŸum her an ıstıraptı. KardeÅŸimle geçirdiÄŸim her saniye "aile" öğütmediÄŸim, Maelle yapımı optimize etmediÄŸim, lekeyi temizlemeye hazırlanmadığım bir saniyeydi. Beni gerçek amacımdan alıkoyuyorlardı. Artık hayatım tertemiz. Tek besinim enerji içecekleri ve mükemmel bir dönüş düzenine sahip tatlı tatlı dopamin.

Expedition 33 sadece bir oyun deÄŸil; bu ilahi bir emirdir. Hayatımı yeni, daha iyi bir ÅŸekle sokan horozdur ve ben onun sonsuza kadar sürtüğüyüm. EÄŸer bu oyun bir pislik olsaydı ciÄŸerlerim patlayana kadar emerdim. TaÅŸaklarını gargara yapardım ve bu ayrıcalık için ona teÅŸekkür ederdim. Yüzümde bir gülümsemeyle fısıldayarak kanımı akıtıp ölene kadar kıçımı sikmesine izin verirdim. "Maelle… mükemmel dönüş…"

Kızım muhtemelen babasının nerede olduÄŸunu merak ediyordur. Siktir et onu. Aksiyon ekonomisinin karmaşık güzelliÄŸini anlayamazdı. EÅŸim bir yerlerde aÄŸlıyor. Ä°yi. GözyaÅŸları, arkadaÅŸlarıma Expedition 33’ün daha fazla kopyasını satın almak için kullanılabilecek, boÅŸa harcanan kaynaklardır. Annemle babam muhtemelen bir tuz madenine giderken bir nakliye konteynırındadırlar. Kalkınma tanrılarına layık bir kurban.

BoÅŸum. Ben safım. Ben Expedition’dan biriyim. Ve eÄŸer bu oyun bir pislik olsaydı, onun en sadık, gargara yapan, top yalayan öğrencisi olurdum. Sonsuza kadar.